Introductie

 

 

Sportpsychologie
Definitie &
Doel

Vier mythes

Werkwijze

 

 

S.P.O.C.
De geschiedenis
Wie is wie?
Aanbod
Contact

 

 

Literatuur

 

 

Links

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Taekwondo, de internationale ijsbreker

Meganck, J.

Zelfs op vakantie blijft taekwondo in mijn gedachten. De laatste jaren probeer ik op reis in het buitenland een club te vinden en een training bij te wonen. Ik probeerde dit al in verschillende landen. Het is niet altijd gelukt maar in Finland heb ik die schade dan weer ruim ingehaald.

Zeven maanden heb ik daar de kou getrotseerd om mij te specialiseren in sportpsychologie. Om contact te kunnen leggen met de eerder gereserveerde Finnen leek sport de aangewezen weg, en dan bij voorkeur Taekwondo, natuurlijk. Zo kwam ik terecht bij Mukwan Jyväskylä, onder leiding van sabonim Matti Heikkinen. Een club die bewijst dat internationale grenzen kunnen verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Oorspronkelijk gesticht door kwan jang nim Jong Man Park (7de dan en nu terug in Korea als trainer van het KOGAS taekwondo team, dat eerder dit jaar onder zijn leiding de prijs ontving voor beste taekwondo team in Korea met verschillende medaillewinnaars in wereldkampioenschappen en Olympische spelen) is dit een club met een ongelofelijk goede balans tussen zelfdiscipline en plezier in het trainen, tussen techniek en drang om bij te leren. Geen moment hebben ze geaarzeld om mij in hun club op te nemen. Zeven maanden heb ik daar getraind, 5 keer per week. Gelukkig gebruikten zij ook de Koreaanse benamingen, want ik sprak geen letter Fins. En als het toch te complex werd spraken zowel sabonim Heikkinen (rechts op de foto), als zijn assistent Ilja Patrikainen (links op de foto) perfect Engels. (De hoofdtrainer heeft trouwens de grappige gewoonte om regelmatig citaten van films of muziek te gebruiken, en hij heeft er heel wat!) Ik heb het aan deze twee mensen te danken dat Finland, of Suomi zoals het eigenlijk heet, een tweede thuis is geworden. Altijd en overal werd ik door hen betrokken in hun activiteiten: Of ik geïnteresseerd was in een opleidingsdag voor trainers? Zeker, maar zou die niet in het Fins gegeven worden? Ja, natuurlijk… dus werd mij de vertaling toegefluisterd. De club ging naar het Fins kampioenschap en wilde ik mee gaan supporteren? Ik mee de bus op…

Maar de grootste verrassing kwam op het einde van een rotdag: mijn onderzoek wilde helemaal niet vlotten en ik keek er naar uit mijn frustratie weg te trappen op een ‘lapuska’ (Fins voor trapkussen). Toen ik aan de dojang arriveerde, bleken echter zowel de trainer als de hoofdassistent niet aanwezig. Dus kwam de vervangster mij doodleuk melden dat ik moest lesgeven vermits ik de hoogst gegradueerde was van de aanwezigen, of naar huis moest gaan. Ik ben gebleven, al was het voor iedereen wel even aanpassen dat er in het Engels werd lesgegeven. Dit is nog een paar keer gebeurd en nog altijd voel ik me vereerd met het vertrouwen dat in mij gesteld werd.

Chung Gun is en blijft altijd mijn club, maar een lange-afstands-verhouding met Mukwan moet me toch vergeven worden. In ieder geval blijf ik contact houden. Zo werd ik dit jaar uitgenodigd om les te geven op de cursus sportpsychologie die ik twee jaar eerder zelf gevolgd had. Een mailtje later kreeg ik de verzekering dat Mukwan dat jaar alle Bijbelse rampen al overleefd had, dus dat ze mijn bezoek ook nog wel aankonden. Het idee dat ik niet mee zou trainen (omwille van een heupblessure mag ik geen trappen meer uitvoeren) werd direct van de tafel gemaaid: de trainingen werden aangepast met de nadruk op hon sin soel. Ik heb dus én vrienden terug gezien, én nieuwe technieken geleerd. Geen slechte combinatie, vind ik.

Volgende zomer komt de hoofdtrainer met zijn familie op bezoek, en hopelijk krijg ik ooit meer mensen uit de club hier, misschien voor een Open Belgische… Een ding is zeker: “I’ll be back … and that’s from a movie”. Bedankt Matti & Ilja.

 

TIPS:

Zowel als leraar en als student kan je erg veel bijleren door ruimer te kijken dan je eigen club: nieuwe lesmethoden, andere technieken, verschillende accenten…. Probeer het, misschien eerst in eigen land, en dan blijkt dat Taekwondo echt een levenservaring kan zijn. Hier enkele tips waarvan ik gevonden heb dat ze het gemakkelijker maken:

·        Zoek een club voor je vertrekt, bijvoorbeeld via internet. Anders verlies je daar vaak veel tijd mee ter plaatse.

·        Contacteer de trainer op voorhand en vraag of je mag komen kijken. Meestal zal je wel worden uitgenodigd om mee te trainen, dus neem je materiaal mee, maar stap niet zomaar de mat op.

·        Zorg dat je naast je eigen gordel ook een witte gordel bij hebt en vraag welke band je best aandoet. Als je een zwarte band hebt, draag dan bij voorkeur een gordel zonder vermelding van je dangraad.

·        Neem iets typisch Belgisch mee om te bedanken.

·        Als het je beviel, hou dan contact!!

 

Taekwondo Contact, 2003, volume 8, number 4.

 

(Contacteer de auteur voor reacties)