Crisismanagement op school: crisis later, manage nu

Meganck, J.

Topsport is zwoegen en zweten. Trainen, uren lang, alles om de kans op wedstrijden zo groot mogelijk te maken. De kick ook om de resultaten te halen. De zoete euforie van de overwinning waardoor al het lijden beloond wordt. Maar soms loopt het mis, serieus mis.

Als sportpsycholoog was  ik bij twee sportfederaties verantwoordelijk voor de mentale ondersteuning en begeleiding van hun leerlingen in de topsportscholen. Het is in die context dat ik geconfronteerd werd met de nevenkant van topsport: een van de jonge atleten uit de school waarin ik werk brak tijdens een wedstrijd haar nek. Eerste diagnose: volledige verlamming voor de rest van haar leven. De atlete was 14 jaar.

Een crisismoment, voor haar en haar familie, maar ook voor haar teamgenoten en medeleerlingen. Mij werd gevraagd om voor deze laatste groep de crisisopvang te verzorgen. Vermits ik nergens een crisisprotocol te pakken kon krijgen, noch via collega-sportpsychologen, noch via medewerkers van de Centra voor LeerlingenBegeleiding, ben ik er zelf aan begonnen.

Aan de hand van het proces dat ik toen heb doorlopen stel ik een protocol voor dat in vele crisissituaties handvaten kan aanreiken aan de hulpverlener / crisismanager. Het protocol bestaat uit volgende zes stappen:

1. zelfbescherming

2. informatieverzameling

3. selectie doelgroepen

4. selectie behoeften

5. concretisering en uitvoering actieplan

6. evaluatie

Een crisisprotocol, omdat een crisisplan moet bestaan vóór de crisis plaatsvindt.

(Contacteer de auteur voor reacties of verdere informatie)